Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Η Μικρή Γοργόνα

συγγραφέας: Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
εικονογράφος: Λίζμπετ Τσβέργκερ (Lisbeth Zwerger)


Ξανά αυτό το παραμύθι στο ιστολόγιο, λίγο αλλιώτικο αυτή τη φορά.
Η ιστορία η ίδια, πιο περιεκτική και με μικρές παραλλαγές στο τέλος.

Η εικονογράφηση διαφορετική.
Η Τσβέργκερ ζωγραφίζει μια Μικρή Γοργόνα ανάλαφρη, εστιάζει στο βυθό και στο μπλε, και αφήνει πολλά στη φαντασία. Γενικά "πλάνα" στις εικόνες της, δίνει χώρο στο μάτι του αναγνώστη να δει και να φανταστεί. Επιτρέπει έτσι να φτιάξουμε μια ιδέα για το πώς είναι ο βυθός, η ζωή εκεί για την Γοργόνα και έτσι να ταυτιστούμε μαζί της και να επιθυμήσουμε διακαώς να βγει στον κόσμο των ανθρώπων. Γιατί εκεί, στο βυθό, ένα αέναο μπλε κυριαρχεί, η θάλασσα ήρεμη, χωρίς αναταραχές. Όμως όταν ξεσπά η καταιγίδα, μόνο τότε τα κύματα αγριεύουν και η ζωή της Μικρής Γοργόνας αλλάζει.

Άλλες δημιουργίες της εικονογράφου μπορείτε να δείτε εδώ .

Η προηγούμενη ανάρτηση για το παραμύθι της Μικρής Γοργόνας, από τον εικονογράφο Κουεντίν Γκρεμπάν, εδώ .

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

ΤΕΡΜΑ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!

συγγραφέας:Φιλίπ Ντιπασκέ (Philippe Dupasquier)
εικονογράφος: Ηρώ Τσαβαλά

Η οικογένεια Ντίξον μένει για λίγες μέρες χωρίς τηλεόραση. Ο κύριος και η κυρία Ντίξον έχουν τους λόγους τους να κάνουν αυτό το ενδιαφέρον πείραμα στο σπίτι τους: τα παιδιά δεν ξεκολλούν από την τηλεόραση. Τέρμα λοιπόν! Και αυτό ήταν, λίγες γκρίνιες και λίγα παράπονα, αλλά να, που τα παιδιά ξεθαρρεύουν και αρχίζουν να διαβάζουν τα βιβλία τους, να παίζουν επιτραπέζια και φανταστικά παιχνίδια με τα λούτρινα ζωάκια τους και άλλα πολλά. Μας είναι απαραίτητη λοιπόν η τηλεόραση?

Το βιβλίο αυτό δείχνει στα παιδιά (και στους μεγάλους) πως όχι, η τηλεόραση δεν μας είναι απαραίτητη. Το ενδιαφέρον σ' αυτή την ιστορία είναι πως, η τηλεόραση επιστρέφει στο σπιτι, αλλά τα παιδιά δεν την έχουν πια τόσο ανάγκη. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας δεν περνάει σε υπερβολικές καταστάσεις και σε διδακτισμό, αλλά δείχνει την πραγματικότητα. Και άλλωστε η επιρροή που έχει πάνω μας ένα μέσο της τεχνολογίας διαφέρει ανάλογα με τον τρόπο που το χρησιμοποιούμε. Αυτό είναι σημαντικό να καταλάβουν τα παιδιά και η ιστορία αυτή είναι ένα καλό παράδειγμα.
Εξίσου καλή είναι και η εικονογράφηση του βιβλίου, όπου όλα είναι ζωγραφισμένα σε ένα ανοιχτόχρωμο καφέ χαρτί, με ελάχιστα χρώματα και λεπτομέρειες, ενώ τα πρόσωπα είναι έτσι φτιαγμένα, ώστε ξεκάθαρα, κατά την άποψή μου, ο καθένας να μπορεί να ταυτιστεί με τους ήρωες.

Ο Κρόκο Κουάκ

συγγραφέας, εικονογράφος: Τσι Γουαν Τσεν (Chih-Yuan Chen)


Ο Κρόκο Κουάκ είναι ένας μικρός κροκόδειλος που έτυχε να γεννηθεί στη φωλιά μιας πάπιας και έτσι να μεγαλώσει σαν πάπια. Μια μέρα όμως τρεις κακοί κροκόδειλοι εμφανίστηκαν για να του αποκαλύψουν (ή να του θυμίσουν) την πραγματική του φύση. Προσπαθούν να τον πείσουν πως, ως κροκόδειλος, δεν μπορεί να είναι φίλος με τις πάπιες. Τον καλούν λοιπόν να έρθει μαζί τους και να στήσει μια παγίδα στις σ΄αυτές για να τις φάνε. Ο Κρόκο Κουάκ βρίσκεται σε μεγάλο δίλημμα. Από τη μια, δεν ξέρει αν είναι κροκόδειλος ή πάπια, και από την άλλη δεν ξέρει ποιον να βοηθήσει, αυτούς που είναι κακοί, αλλά εξωτερικά όμοιοι μ΄αυτόν, ή τους φίλους του, παρόλο που δεν τους μοιάζει καθόλου;

Το βιβλίο θίγει ένα πολύ βασικό ερώτημα, όχι μόνο των παιδιών, αλλά ατόμων όλων των ηλικιών, "Ποιος πραγματικά είμαι". Συγκεκριμένα τα παιδιά στην ηλικία του νηπιαγωγείου, τότε είναι που ξεκινάνε να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ανάμεσα στους άλλους και τότε που αρχίζουν να σχηματίζουν ομάδες με διάφορα κριτήρια (φίλοι, συνεργάτες, ανταγωνιστές κλπ). Μπαίνει λοιπόν το ζήτημα του "ανήκειν", που προβληματίζει τους ανθρώπους σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το βιβλίο θίγει αυτό το ζήτημα με έναν ευχάριστο τρόπο, δημιουργώντας βέβαια ένα δίπολο "καλού - κακού", που συναντάμε στα περισσότερα παραμύθια.
"Ο Κρόκο Κουάκ" έχει επίσης μια αξιοπρόσεκτη και ιδιαίτερη εικονογράφηση από τον Ταϊβανό εικονογράφο Chen.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Η Μικρή Γοργόνα

συγγραφέας: Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
εικονογράφος: Κουεντίν Γκρεμπάν


Η γνωστή ιστορία της μικρής γοργόνας, όπως την ξέρουμε, ιδωμένη μέσα από τα μάτια ενός νέου Βέλγου εικονογράφου, του Κουεντίν Γκρεμπάν.
Στο βασίλειο της θάλασσας τη χρονιά που μια γοργόνα κλείνει τα δεκαπέντε της χρόνια μπορεί να ανέβει στην ξηρά και να ζήσει για λίγο έξω από το νερό. Η Μικρή Γοργόνα ανυπομονεί γι' αυτή τη μέρα και μόλις γίνεται δεκαπέντε βγαίνει γρήγορα στην επιφάνεια και μαγεύεται από τις καινούργιες της ανακαλύψεις. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζει είναι ένα καράβι, όπου εκεί λαμβάνει χώρα μια γιορτή, προς τιμήν του πιο όμορφου άντρα που έχει δει ποτέ, ενός πρίγκιπα. Ξαφνικά θαλασσοταραχή ξεσπά και όλοι τρέχουν να γλιτώσουν, μόνο ο νεαρός πρίγκιπας δεν προλαβαίνει και τα κύματα τον τυλίγουν. Για καλή του τύχη τον σώζει η γοργόνα, που τον ερωτεύεται παράφορα. Αλλά τι κρίμα, αυτή είναι γοργόνα και αυτός άνθρωπος. Κάτι όμως θα σκεφτεί....
Το κείμενο του Άντερσεν ντυμένο με τις όμορφες εικόνες του Γκρεμπάν. Η εικονογράφησή του με αρμονικές γκρι και μπλε αποχρώσεις, σαν τη θάλασσα, μας ταξιδεύει στην ιστορία. Οι φιγούρες του αρκετά ρεαλιστικές, αέρινες και λιτές, χωρίς να είναι "τέλειες"! Πιστεύω πως οι εικόνες του δεν θα αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο...
Άλλες δημιουργίες του Κουεντίν Γκρεμπάν μπορείτε να δείτε στην προσωπική του ηλεκτρονική γκαλερί εδώ .

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Το δέντρο που έδινε

συγγραφέας, εικονογράφος : Silverstein Sel


Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα αγόρι. Και το αγόρι όμως αγαπούσε τη μηλιά. Οι δυο τους έπαιζαν μαζί: η μηλιά διασκέδαζε το αγόρι με τα φύλλα και τους καρπούς της κι εκείνο της έδινε την αγάπη του. Όμως το αγόρι άρχισε σιγά-σιγά να μεγαλώνει και να μην θέλει πια να παίζει με τη μηλιά. Μεγάλος άνδρας πια, όσα τον ενδιέφεραν ήταν υλικά αγαθά. Η μηλιά όμως συνέχισε να δίνει όχι μόνο την αγάπη της πια αλλά τα φύλλα, τους καρπούς της και τα κλαδιά της ώσπου έμεινε ένα κούτσουρο μονάχο...

Αγάπησα αυτό το βιβλίο από τη στιγμή που το διάβασα στο βιβλιοπωλείο. Με συγκίνησε ο λιτός του τρόπος που όμως αποδίδει με τόση μαεστρία και ειλικρίνεια την ιστορία. Είναι μια ιστορία για την φιλία, την αγάπη και τη γενναιοδωρία που μερικές φορές δεν περιμένουν ανταλλάγματα. Το βιβλίο έχει ελάχιστα λόγια. Μόνο σε κάποιες σελίδες αυτά πληθαίνουν, όταν το αγόρι έχει πια μεγαλώσει και ζητά απ' τη μηλιά. Ο αφηγητής καταφέρνει να δείξει τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο παιδί που παίζει και εκφράζεται με τις κινήσεις και τη σιωπή του και στον ενήλικα που μιλά συνεχώς, που έχει ξεχάσει τι είναι παιχνίδι, που γερνάει από τις έγνοιες.

Ποτέ μη γαργαλάς ένα γορίλα

συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
εικονογράφος: Σοφία Φόρτωμα


Ένα βιβλίο για μια σπουδαία συμβουλή: ΠΟΤΕ μη γαργαλάς ένα γορίλα.
Προσέξτε όμως, είναι σημαντική η συμβουλή και η εξήγησή της σοβαρή.

Ο Τριβιζάς είναι ένας από τους αγαπημένους μου Έλληνες παραμυθάδες. Οι ιστορίες του παιχνιδιάρικες και διαφορετικές, η ρήμα του αστείρευτη και πανέξυπνη... Το βιβλίο αυτό κάνει τον μεγάλο και το παιδί να ξεφύγουν από τις κοινοτοπίες της καθημερινής ζωής και να μπουν σε ένα μαγικό κόσμο όπου μπορείς να κάνεις καντάδα σε κουφή καμήλα και να φτιάξεις με ουρά κροκόδειλου πιπίλα. Το μόνο που ΔΕΝ πρέπει να κάνεις είναι να γαργαλίσεις ένα γορίλα. Το ξέρω, είναι διασκεδαστικό και υπέροχο αυτό το γαργαλητό, αλλά η πράξη σου εγκυμονεί κινδύνους...
Από παιδαγωγική άποψη τα βιβλία του Τριβιζά είναι δύσκολα για το νηπιαγωγείο, γιατί η γλώσσα του απευθύνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες και τα λογοπαίγνιά του δύσκολα γίνονται κατανοητά από παιδιά πέντε χρονών. Παρόλαυτα αυτό το βιβλίο μπορεί εύκολα να δοθεί και σε τόσο μικρή ηλικία, καθώς έχει λιγότερο δύσκολη γλώσσα, έχει την έμμετρη επανάληψη, που είναι ευχάριστη για τα παιδιά και κάτι το... διασκεδαστικά παράλογο !
Πάντοτε οι μαγικοί τόποι, οι ξεκαρδιστικοί χαρακτήρες και οι μοναδικές καταστάσεις που σκαρφίζεται ο Τριβιζάς σε ικανοποιούν και σε συντροφεύουν ακόμη και πολύ μετά αφού τελειώσεις το βιβλίο.

Χαίρετε


Είμαι μια μελλοντική νηπιαγωγός που της αρέσει ιδιαίτερα το διάβασμα και γενικώς η ενασχόληση με το παιδικό βιβλίο. Απόπειρα μου εδώ είναι να καταγράψω τα παιδικά βιβλία που διαβάζω, το πώς μου φάνηκαν και λίγες σκέψεις πάνω σε αυτα.... Ό,τι εκφράζω εδώ είναι εντελώς προσωπική μου άποψη!

Καλή Ανάγνωση!